Dach
Skośna powierzchnia dachu
Drempel
Dach płaski
Górna strop
Solidny sufit
Strop z belek drewnianych
Łącznik do gwoździ
Dostęp do poddasza
Ściana zewnętrzna
Fasada
Szczelina w ścianie działowej w domu
Ściana piwnicy
Podłoga na parterze
Sufit piwnicy
schody do piwnicy
Solidny sufit
Strop z płytami
Konstrukcja z belek drewnianych / przestrzeń międzyskalna
Elementy specjalne
Ściana zewnętrzna jest największym elementem konstrukcyjnym budynku. Dlatego też straty ciepła przez ten element są znaczne. W zależności od uwarunkowań konstrukcyjnych i indywidualnych istnieje kilka możliwości poprawy izolacji termicznej domu poprzez ocieplenie ścian: Ściany można ocieplać od zewnątrz za pomocą systemu ociepleń elewacyjnych (WDVS), w elewacji wentylowanej (LINK) lub np. w warstwie powietrznej lub pustce (ocieplenie rdzeniowe).
Jeśli jednak ściany nie posiadają warstwy powietrznej lub pustej przestrzeni, budynek jest objęty ochroną konserwatorską, jest to dom szachulcowy, nie można ich ocieplić od zewnątrz ze względu na inne aspekty urbanistyczne lub nie jest pożądane ocieplenie zewnętrzne (np. w przypadku wspólnoty mieszkaniowej), można je ocieplić od wewnątrz. Izolację ścian wewnętrznych można przy tym wykonywać etapami.
Istnieje również kilka możliwości izolacji wewnętrznej:
- izolacja wewnętrzna za pomocą płyt lub rolek izolacyjnych w konstrukcji z drewnianych stelaży
- wdmuchiwany organiczny materiał izolacyjny z włókien w konstrukcjach drewnianych ościeżnicowych
- izolacja wewnętrzna za pomocą płyt klejonych
Kto np. chce wyposażyć dom szkieletowy w izolację wewnętrzną, musi najpierw zadbać o to, aby zapobiec przedostawaniu się wody deszczowej uderzającej o zewnętrzną ścianę szkieletową. Ponadto: po wewnętrznej stronie ściany belki szkieletowe muszą być bezwzględnie otynkowane. Do izolacji wewnętrznej w systemie okładzinowym można zastosować odpowiednie płyty izolacyjne (izolacja wewnętrzna z wykorzystaniem płyt).
Istnieją systemy izolacji wewnętrznej oparte na płytach izolacyjnych z wełny mineralnej. Dzięki prostemu montażowi doskonale nadają się one do renowacji i remontów. Poszczególne etapy montażu:
Podłoże: Podłoże mineralne musi być wystarczająco równe, nośne, czyste, suche, wolne od tłuszczu i kurzu oraz wykazywać odpowiednią wytrzymałość na odrywanie. Płyty izolacyjne z wełny skalnej nie mogą być stosowane na konstrukcjach szkieletowych, konstrukcjach drewnianych lub z materiałów drewnopochodnych, a także na podłożach organicznych, gipsowych i dyspersyjnych.
Brak konieczności gruntowania: Płyty izolacyjne z wełny skalnej do zastosowań wewnętrznych, pokryte powłoką z obu stron, nie wymagają gruntowania. Są gotowe do natychmiastowego użycia.
Montaż płyt izolacyjnych: Zaprawę klejącą nakłada się na całą powierzchnię płyt izolacyjnych za pomocą pacy zębatej. Ponadto zaprawę klejącą nakłada się na całą powierzchnię przygotowanego podłoża. Następnie należy docisnąć płytę izolacyjną do przygotowanego podłoża i wcisnąć ją w zaprawę. Należy unikać otwartych spoin stykowych. Klej nie może dostać się na czoła płyty izolacyjnej.
Brak kotwienia: Płyty izolacyjne z wełny skalnej do zastosowań wewnętrznych nie wymagają kotwienia. Zostały zaprojektowane w taki sposób, aby zapewnić nośność bez dodatkowego kotwienia.
Zbrojenie: Następnie należy nałożyć zaprawę zbrojeniową z tego systemu w docelowej grubości warstwy – co najmniej 5 milimetrów. Zaprawę zbrojeniową najlepiej nakładać ząbkowaną. Siatkę zbrojeniową należy osadzić w górnej połowie warstwy zbrojeniowej. Należy przy tym zadbać o wystarczające zachodzenie siatki o co najmniej 10 cm na stykach i miejscach przecięcia. Siatka musi być całkowicie pokryta zaprawą zbrojeniową. Całą powierzchnię należy wygładzić szpachlą. Uwaga! Należy przestrzegać czasu schnięcia wynoszącego 1 tydzień przed nałożeniem kolejnej warstwy!
Tynk wierzchni: Jako tynk wierzchni stosuje się zdrowe dla mieszkania systemy tynków wewnętrznych z wykorzystaniem drobnoziarnistych tynków wapiennych. Drobnoziarnisty tynk wapienny nakłada się równomierną warstwą i wygładza. Podczas wiązania należy nadać powierzchni tynku odpowiednią strukturę, np. poprzez filcowanie. Uwaga! Przed nałożeniem kolejnej warstwy należy zachować czas schnięcia wynoszący 1 dzień na każdy milimetr grubości tynku!
Malowanie: Do malowania w celu nadania koloru zaleca się stosowanie otwartej na dyfuzję farby silikatowej do wnętrz.
Ponieważ izolacja wewnętrzna zmniejsza powierzchnię użytkową cennych i drogich pomieszczeń mieszkalnych, należy stosować systemy o jak najlepszych właściwościach izolacyjnych. Im niższa wartość współczynnika przewodności cieplnej, tym cieńszą warstwę izolacji można zastosować i tym mniej powierzchni mieszkalnej zostanie utracone. Należy jednak zapewnić grubość izolacji wynoszącą co najmniej 6 cm (zgodnie z zasadą: „skoro już, to na całego”).
Możliwe (i sensowne) jest stosowanie różnych grubości izolacji w zależności od wielkości pomieszczenia. W mniejszych pomieszczeniach należy stosować mniejszą grubość, a w większych – większą.
Wewnętrzna płyta izolacyjna z wełny skalnej jest dostępna w dwóch grubościach. Grubość 30 mm zapewnia minimalną ochronę termiczną w niemal wszystkich istniejących budynkach monolitycznych. Przy grubości 60 mm w ponad 80% istniejących budynków monolitycznych można nawet uzyskać dofinansowanie z programu ochrony zabytków.
Cięcie: Płytę izolacyjną do wnętrz można łatwo i precyzyjnie przyciąć nożem do tapet. Nie są potrzebne żadne specjalne noże do materiałów izolacyjnych ani urządzenia tnące. W ten sposób można szybko i łatwo wykonać precyzyjne wycięcia, na przykład otwory na gniazdka elektryczne lub rowki na przewody. W przypadku zastosowania w zaokrągleniach o promieniu od 150 cm płytę izolacyjną można w razie potrzeby naciąć z jednej strony, dzięki czemu można ją precyzyjnie dopasować do zaokrąglenia.