Dach

Górna strop

Ściana zewnętrzna

Podłoga na parterze

Sufit piwnicy

Elementy specjalne

Tynk izolacyjny z aerożelem
Obraz
Hochleistungsdämmputz
Jakie materiały izolacyjne są stosowane?
Opis stanu magazynowego

Około 70% domów w Niemczech posiada ściany zewnętrzne wykonane z litego, jednowarstwowego muru. Składa się on zazwyczaj z cegieł pełnych lub perforowanych, cegieł wapienno-piaskowych, bloków z pumice oraz bloków z betonu komórkowego. Ponieważ większość materiałów murarskich, takich jak cegły pełne czy cegły wapienno-piaskowe, bardzo dobrze przewodzi ciepło, izolacja termiczna tych ścian jest bardzo słaba. Skutkiem tego są: duże straty energii grzewczej, niski komfort mieszkania („zimne ściany”) oraz często pleśń, zwłaszcza w narożnikach pomieszczeń.

Aby poprawić niewystarczającą izolację termiczną takich masywnych istniejących ścian, zaleca się termomodernizację z wykorzystaniem odpowiedniego systemu tynków izolacyjnych. Szczególnie w przypadku budynków, w których ze względów estetycznych, technicznych lub związanych z ochroną zabytków nie jest możliwe zastosowanie tradycyjnej izolacji zewnętrznej (np. kompozytowego systemu izolacji termicznej), tynk izolacyjny Aerogel stanowi wysoce wydajne rozwiązanie.

Jak przebiega izolacja?
  1. Przygotowanie powierzchni: Ścianę zewnętrzną należy dokładnie oczyścić i usunąć z niej kurz, brud, luźno przylegające materiały oraz inne zanieczyszczenia. Pęknięcia lub uszkodzenia należy naprawić.
  2. Gruntowanie: Na powierzchnię ściany zewnętrznej nakłada się podkład. Podkład ten poprawia przyczepność tynku izolacyjnego do ściany.
  3. Przygotowanie zaprawy termoizolacyjnej: Zaprawę termoizolacyjną należy przygotować zgodnie z instrukcją producenta. Zaprawa termoizolacyjna składa się zazwyczaj ze składników mineralnych oraz materiałów izolacyjnych, takich jak polistyren lub wełna mineralna. Na rynku dostępne są również wysokowydajne zaprawy termoizolacyjne zawierające składniki aerożelowe.
  4. Nakładanie tynku izolacyjnego: Tynk izolacyjny nakłada się na ścianę zewnętrzną. Można to zrobić za pomocą kielni lub szpachli tynkarskiej. Tynk izolacyjny rozprowadza się równomiernie po powierzchni i nakłada do pożądanej grubości. Dokładna grubość zależy od konkretnych wymagań i rodzaju tynku izolacyjnego.
  5. Osadzanie płyt izolacyjnych (opcjonalnie): W razie potrzeby w świeżą zaprawę izolacyjną można osadzić płyty lub maty izolacyjne w celu zwiększenia skuteczności izolacji. Płyty należy dobrze docisnąć, aby zapewnić równomierną izolację.
  6. Nadanie struktury powierzchni: Po nałożeniu tynku izolacyjnego można nadać powierzchni pożądaną strukturę. Może ona być gładka, teksturowana lub rowkowana.
  7. Schnięcie: Tynk izolacyjny musi dokładnie wyschnąć przed przystąpieniem do dalszych prac. Czas schnięcia zależy od grubości warstwy i temperatury otoczenia.
  8. Powłoka wykończeniowa: Po wyschnięciu tynku izolacyjnego można nałożyć powłokę wykończeniową, np. farbę elewacyjną lub tynk, aby uzyskać pożądaną estetykę powierzchni.
Grubość izolacji

Z reguły tynk izolacyjny nakłada się warstwami o grubości około 15–20 milimetrów. Możliwe jest jednak uzyskanie grubości izolacji do 10 cm (w kilku etapach prac)

Zakres zastosowań:

renowacja starych budynków, ochrona zabytków, ocieplanie wnętrz, ocieplanie elewacji, renowacja domów szachulcowych, skomplikowane kształty